از این سال های پرتکرار

Posted on ژوئن 8, 2017 - Filed Under دلتنگی | Leave a Comment

بهـــــــار…!

دختر نازپرورده ی دربندِ روز و ماهِ سال های پرتکرار/ در ناکجاآبادِ یأسِ قله ها و اوج ها/ در بی کران ظلمتِ اندوه ها/ آزرده خاطر، زخمی و رنجور/ بر عادتِ تقدیر/ چندی ست گریخته از چنگ و دام دیو/ دیو سپیدِ خفته بر سخت و ستبرِ صخره ها و سنگ ها

زخمیِ حبس و عزلتِ دیو سپید/ آواره ی رنجورِ هر کوی و در و بام/ نرم نرمک می خرامد از برِ این باغ به آن باغ/ می نهد افتان و خیزان پای از سر این شاخ به آن شاخ/ چون کولی ای بی خانمان/ مهمان لحظه و گاه است بهـــــــار

گاه می گرید با ابر سیاه/ گاه می سازد مویه با باد/ لحظه ای می نشیند بر دلِ خاک/ می هراسد باز تا مبادا از میانِ ناله و غم لحظه های بی گسست/ دیوِ سپیدِ مست/ این زیبای وحشی/ ساکن آن قله ها و اوج ها/ پنجه بگشاید/ زخم بگذارد/ چهره ی گلگونِ شبنم پوشِ باران دیده اش را

در گلویش مانده دارد بغض آن شب مویه های سردِ تاریک و سیاه/ لحظه های عزلتِ دیوارِ پرتکرارِ پرتکرار/ لحظه های غارت و تاراجِ برگ و بار/ طعنه دارد سرنوشتِ حبسِ در تقدیرِ محتومِ سپیدِ دیو را/ دیو سپیدِ تیز چنگال/ ساکن آن قله های دور/ ساکن آن نقطه های کور…

روز چون شیرِ غران با سپاهِ ابرِ مست و باد وحشی/ می نشاند تازیانه بر تنِ آن یاسِ خشکِ خفته بر تابوت برگ/ می کشاند باور گل را به زیر/ فارغ از اندوه باغ/ باز می چرخد به اوج/ وانگهی یکباره می پیچد به جان کلبه ای خاموش/ همچو آواری که می آید فرود/ نعره ای مستانه بانگی از غرور/ سقف کلبه، کلبه ی آن پیرِ تنهای ملول از سوزِ سرما، خاک گور/ می نشنید شعله ی بی سوی کلبه در حریق بی کسی در سوگ پیر

شب ولی آرام و دل غمگین و خسته/ سر در گریبان/ قصه گوی مستیِ شب کوچه ها و لغزش آن سایه هاست/ راوی غم واژه های بی سرانجامی ست/ در سکون لحظه های عاشقی/ در حصار ناله ی بی های باد و مویه ی بی هوی ابر/ تار و پودی می نشاند نرم بر دارِ خاک/ می گسترد فرشی سپید

هم نوا با نغمه ی خاموش باد و گریه ی آرام ابر/ راه شب در پیش می گیرد/ کوچه ها را، سایه ها را می شمارد/ رد پایی می گذارد/ یادگاری بر حریرِ روشنِ تن پوش خاک/ دیو سپیدِ تیز چنگ/ ساکن آن قله های دور/ آن آشنای پرغرور…

Comments

Leave a Reply




submit *