از هر سمتی که نگاه کنی فرق نمی کند …..بالا ، پایین ، چپ ، راست ، اریب ، مایل، کجکی ، کمانی، زاویه دار ، شیب دار، قوس دار……باز هم فرق نمی کند…زمانه بی رحم است…یک روز برای دیدنت سر و دست می شکنند و روز دیگر سر و دستت می شکنند….یک روز امضای بودنت را می گیرند و روز دیگر برای رفتنت امضا جمع می کنند….یک روز دل و قلوه می دهند و روز دیگر گوجه و تخم مرغ گندیده مهمانت می کنند….یک روز نفسشان می شوی و روز دیگر نفست می گیرند….بله…زمانه زمانه ی بی رحمی است….

حالا هم داستان علیرضا افتخاری خواننده سابقا محبوب ، نیمه محبوب ، اندکی محبوب و در حال حاضر یک کم منفور ، نیمچه منفور ، منفور و شدیدا منفور (البته از دید عده ای قلیل…تعدادشان را نمی دانم….۱۳ یا حداکثر ۱۴ میلیون نفر) داستان همان دل و قلوه و گوجه و تخم مرغ است….داستانی که مدتی است شروع شده و احتمالا ادامه خواهد داشت….

افتخاری را که می بینم یا می شنوم یا می خوانم بی اختیار یاد مرد هزار چهره مهران مدیری می افتم….مسعود شصتچی ….مردی که در یک جمله آنی نبود که بود….افتخاری  که هر از گاهی – و بیش از هر از گاهی- در صدا و سیمای عزت خان می بینیم دستی در ساخت و ساز دارد و قواعد آن را به خوبی می داند و رندی های ساختن و فروختن را هم دارد….مردی که از یک طرف کار با شن و ماسه و بیل و کلنگ، خواه نا خواه، در این چند سال اخیر زمختش کرده است و از طرفی دیگر می خواهد از قافله ی راکبان عرصه ی شعر و گل و بلبل و سنبل هم  جا نماند و جنبه ی هنری زندگی اش را حفظ کند….هنری که سراسر لطافت است و با زمختی های شن و ماسه  و آهن نمی خواند…

داستان ، داستان سر و کار داشتن با دو یا چند شخصیت مختلف است و از این روست که او درحین اجرای آواز و سرک کشیدن به گوشه های آوازی و  حضور  در یک فضای عرفانی در مقابل چشم هزاران نفر به یکباره برای کشورهای اروپایی خط و نشان می کشد که من آنم که رستم بود پهلوان و یا هنر نزد ایرانیان هست و بس (و عجب حرف بیهوده  و موهومی است این!!….) و تو به ناگاه چرتت پاره که نه دریده می شود و با چشمانی زل زده به صفحه ی صدا و سیما -مثل چشمان این روزهای افتخاری- از خودت می پرسی که واقعا این همان افتخاری سالها قبل است که جنس نگاهش آرامش بود و متانت و حیایش گزیده گویش کرده بود…..به سختی کلامی می گفت و اگر می گفت بسان شعر نغز نکته ها و ایهام های دلبرانه داشت و هزاران گوش شنوا….سرش پایین بود و بر چهره اش لبخندکی نقش می بست به زیبایی حال و هوایش وقتی می خواند ” دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد…چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد…”…به راستی این مرد همان مرد است…..؟

هنرمند آن روزهای مردم این روزها از نقش آمریکای جنایتکار در سرخوردگی و غمگینی مردم ایران می گوید….برای اروپا خط و نشان می کشد….در انتخابات از اینکه یکی از آثارش در یکی از ستادهای انتخاباتی پخش می شود و ممکن است شائبه ی حمایت از کاندیدایی خاص را به وجود آورد بیانیه صادر می کند و خاطیان را سر جایشان می نشاند اما از سوی دیگر در استادیوم ورزشی برای یک کاندیدای انتخاباتی می خواند (جل الخالق….!!!)…یک روز در برابر چشمان میلیون ها نفر می گوید پاپ نمی خواند فردایش غیرپاپ نمی خواند….یک روز از  بزرگ موسیقی تعریف می کند فردایش از انتشار کتاب تبهکاران موسیقی دم می زند و بزرگ موسیقی را تهدید می کند به افشاگری و اشاراتی دارد که یقین دارم (و اطلاع دارم) منظورش همان هایی  است که او تعریفشان را می کند….دم از مردم می زند ولی  یکبار هم نشده در طول این سالها درست و حسابی هم نفس همان مردمش شود….کنسرتی بگذارد تا سیل مشتاقانش در این بیست سی سال – مثل آدم – اجرایش را فارغ از دوربین و مه و دود و پوست موز و چیپس و پلی بک و کشتی گیر و مسئول و مجری حراف ببینند و ساعتی با صدای نابش ، حس ماندگارش و گرمای نفسش خلوت کنند….

تلفیق فضای ساخت و ساز و دشتی و شور، جملات و رفتار نغضش را بی مغز کرده است…چون صدایش را از خدا گرفته فقط برای خدا می خواند…(الله اکبر ….ای خدای بزرگ ….تو خودت شاهد باش که این مرد چه می گوید…..!!)….شبکه های جنایتکار خارجی او را به سبک خودشان مورد رحمت قرار می دهند و او از عزت خان گلایه می کند و توقع دارد ایشان مناظره ای با اجرای فرزاد جمشیدی (درست می گم؟…) با حضور علیرضا افتخاری مهیاری و علیرضا افتخاری تشکیل دهد تا جواب آن ور آبی های خائن را بدهد (خدای مهربان …هنوز شاهدی که؟)…. عملی  را خودش با رفتن و از خود بی خود شدن و آغوشیدنش باعث شده و حالا توقع دارد عکس العملش را آقای احمدی نژاد با رها کردن امور مملکتی انجام دهد و برای کوبیدن مشت در دهان voa جنایتکار و bbc خیانتکار بیانیه صادر کند..( خدایا خودت به جوانی ما رحم کن….!)…

مسعود شصتچی مهران مدیری در نقش مرد هزارچهره هم جوگیر شده بود و به قول خودش بدجور هم جو گیر شده بود….درست مثل این روزهای افتخاری….حالا هم اتفاق خیلی خاصی نیفتاده است ….افتخاری ما جو گیر شده است و کاری کرده است که گمان نمی کرد در این فضای وحشتناک رسانه ای به این ترتیب شکار و منتشر شود…..حالا باز جایش شکرش باقی که  مثل آقای شصتچی خیلی جوگیر نشد….وگرنه ممکن بود به صورت بداهه و بدون استفاده از آلات شنیع موسیقی نقش یک ارکستر سمفونیک را هم بازی کند…. شاید سالها بعد این جمله معروف را  هم از افتخاری درحالیکه به دوربین زل زده بشنویم که : ” من از اولش هم اشتباهی بودم “….

افتخاری واقعی را در نوشته هایش جستجو کنید و نه مصاحبه هایش …متین و مرتب و با کمترین به قول خودش ژاژخواهی….نوشته هایی را که حرف دلش است که دیگری برایش می نویسد به گمانم!….همسرش!….و شاید هم دخترش….!

                                                          ………………………………………………..

بگذار ســــر به ســـــینه ی من تا که بشنــــــــوی    /    آهـــــــنگ اشــــــتیاق دلی دردمــــــــــــند را

شاید که بیش از این نپـسنــــدی به کــــار عشق      /   آزار این رمــــــیده ی ســــــر در کــــــــــمند را

بگذار ســـــر به ســــینه ی مـــــن تا بگـــــویمت        /  اندوه چیست،عشق کدام است، غم کجاست

بگـــــــذار تا بگــــــــویمت این مرغ خــــسته جان      /   عمــــــریست در هــــــوای تو از آشیان جداست

دلتنگـــــــم آنچنان که اگــــــــــــر ببینمت به کام       /  خواهــــــــم که جــــــاودانه بنــــــالم به دامنت

شــــاید که جـــــــــــاودانه بمـــــــــانی کنار من       /   ای نازنــــــــین که هیــــــــچ وفا نیست با منت

تو آســـــــمان آبـــــــــــــی آرام و روشــــــــنی       /  مـــــن چون کبـــــــــوتری کــه پرم در هوای تو

یک شب ســــــــــتاره های تو را دانه چین کنم        /  با اشـــــــک شــــــــرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوســــــمت ای نوشــــــــخند صبـــــح       /  بگـــــــــذار تا بنوشــــــمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنــــــــــــده های توام بیشـــــــــتر بخند        /  خورشـــــــــــید آرزوی منی گــــــــــــــرم تر بتاب

معمولا رسم نیست….قران می گذارند…..مداحی می کنند…..و یا نه….شیون می کنند….ناله می کنند….بی قراری می کنند….در آن لحظه جایی برای هیچ چیز دیگر نیست….انتهای دنیا که می گویند همین جاست….آخر دنیا هم که نباشد چند نفسی بیشتر به آن نمانده است….

معمولا رسم نیست وقتی که عزیزی را ، یادگاری را به خاک می سپاری غیر آنچه گفتم کاری کرد….و حالا  که نفس در نفست نزدیکترین نزدیکانش شیون می کنند واژه های دردآلود فریدون مشیری با صدای سحرآمیز همایون شجریان همه ی بی تابی ها و بی قراریها را به یکباره فریاد می زند…..عمق اندوهت را می فهمد و اندازه می کند حجمش را که تمام وجودت شده است آن….و قلبت را که بی تابی اش همین حالاست سینه ی پر دردت را بشکافد آرام می کند…و قامت خمیده ات اندکی استوار تا شاید نفس راهش را در درون سینه پیدا کند برای ماندن من….

همه آرام می شوند و تمام غصه ها ، دلتنگی ها و شیون ها قطره می شوند بر دامان خاک آلود این روزها ی همه ی ما….

بگذار ســـــر به ســــینه ی مـــــن تا بگـــــویمت     اندوه چیست،عشق کدام است، غم کجاست

                                                                                         خورشید آرزو – همایون شجریان

……………………………..

انسان به سرعت مرزهای دانش را در می نوردد….دانسته هایش عمیق تر و قدرت و تسلطش بر کائنات و محیط پیرامونش بیشتر و بیشتر می شود….ابزارهای جدیدی با پیشرفته ترین تکنولوژی ها خلق می کند و و زندگی اش  دست خوش تغییرات بسیاری قرار می گیرد.

این چند خط پیش بینی یک پیشگو از آینده مردمانش نیست که گوی تابناکی را بچرخاند و وردی بخواند…..واقعیتی است که با سرعتی غریب در بیخ گوش ما در حال اتفاق افتادن است….بی آنکه بفهمیم پوست انداخته ایم و چیز دیگری شده ایم….پیشرفت تکنولوژی وجوه مختلف زندگی مان را دچار تغییر و تحول کرده است….گذشت زمانیکه که حسن آقا پشت بام می رفت و داد می زد (با لهجه بخوانید لطفا!) :” آهـــــــــــای آقا  ابراهیم…امشب می یای بریم باغ آب بدیم…..نوبت آب داریم امشب ها….آهــــــای ……” و آقا ابراهیم تمام زور نصف شبش را در حنجره اش خالی می کرد و می گفت : ” آهــای حسن آقا…ما امشو این دخترومون تب کرده…..دوا درمونی که نیست این موقع شب….طبیبم که رفته شهر سور و سات عروسیش رو را بندازه….باید بمونم بالا سرش این طفل معصوم نمیره تا صبح ……..تو اگر می تانی برو من فردا شب اگه این صغیره خوب شد می یام….”

زمانه عوض شده جانم…..حالا دیگر حسن آقا، آقا ابراهیم را با اس مس (پیامک، پیام کوتاه ،پیام کوچک ، پپامچه، پیام خرد ، پیام کوچولو ، پیام کوتوله ، پیام اسمال ،پیام جقله ، پیام نفله ، پیام نرس ، پیام ناقص ،پیام بدبخت ، پیام بیچاره پسر عباس آقا هندونه فروش که آخرش از زور بی کاری معتاد شد و مرد….) با هم قرار می گذارند و باغشان را ریموت با سیستم آبیاری قطره ای آبیاری می کنند…..

حسن آقای ما به جای داس علف بری ، N۹۷ به کمر می بندد و mp۴ player می برد صحرا همراه گله…برای گوسفند ها به جای نی و آواز دشتی ، DJ چیزچیزک play می کند و با سلن دیون Un-break My heart….Un-break My heart می کند…...حسن آقای ما مدرنیته را تجربه می کند….به جای گوساله ۳ ماه اش با تکنولوژی حال می کند و به جای همنشینی و هم بستری با همسرش – گل اندام خانم- که زمانی لنگه ی در خانه ی دایی را برای گرفتنش از جا در آورده بود با touch screen صفا می کند…..حسن آقایی که روزی روزگاری طنین صدایش را چند ده آن ور می شنیدند حالا شده حسن آقای عشق موبایل و اس مس باز و آخرش هم با تک هایش ، حرفهای نگفته تلمبار شده دلش را به سلطان خان دوست قدیمی اش می زند که از وقتی جواب اعتمادش را نداد و سهم آبش را در غیاب حسن آقا دزدید رابطه شان از این رو به آن رو شد…و همه ی این تغییرات و همه چیز عوض شدن ها به سرعت برق و باد در چشم به هم زدنی اتفاق افتاده است…

و اکنون با این سرعت عجیبی که پیشرفت تکنولوژی به خود گرفته است تصور سالهای بعد از این عجیب است و دلهره آور….عمر نوح نمی خواهد….ده…بیست….سی…حداکثر صد سال کفایت می کند……و حسن آقا حالا فقط  یک آرزو دارد….” دنیای ۱۰۰ سال بعد را ببیند…..”…حسن آقای ما می خواهد زنده باشد و ببیند در آن سالها چگونه می تواند آقا ابراهیم را برای آبیاری باغ خبر کند….

و من –فرهاد راهداری صاحب کاغذهای مچاله بسیار- امروز ۱۶ تیرماه ۸۹ می نویسم تصورم را از آینده ای عجیب و موهوم…. شاید هزاران سال بعد که نوادگان ما بقایای سرزمین اجدادی خود را از دل خاک بیرون می کشند با دیدن کاغذهای مچاله و خواندن نوشته های آن با استفاده از جدیدترین متدهای زبان شناسی با خود بگویند….” اوه اوه…ببین این پدر فرهاد چطوری زمان ما را پیش بینی می کرده..اوه اوه”…

مقدمه ورود به دنیای آینده را می توان همین حالا هم دید….گل نساء خانم که حالا شده مهتاب جون دختر دوم حسن آقا (خدا بیامرزه دختر اولش رو که سر زا رفت….) به جای اینکه چادر سر کند و از مغازه آقا یاسر پسر تورج خان سبزی فروش که بین همه بچه هاش همین یکی عاقبت به خیر شد دو کیلو سبزی خورشتی بخرد با کانکنت شدن و چند تا کلیک (تقه ، ضربه ، شلیک ، شوت ، لگد، مشت) سبزی اش را select می کند و چند دقیقه بعد تحویل می گیرد…..عینک سه بعدی می زند و در فروشگاه های اینترنتی سه بعدی گشتی می زند و تابلوی گوش بریده ونگوک را برای روز تولد همسرش اِسی -اسماعیل پسر آقا ابراهیم- سفارش می دهد… بدون اینکه در گرمای دودآلود پرترافیک شهر به پوست ماست مالی شده اش که جدیدا کش هم برداشته آسیب برساند.

دنیای آینده دنیای تصورهاست………یادهاست……..خاطر هاست……..ذهن هاست………..دنیای مجازهاست……………. ابن یمین درجایی می گوید…” می پزم سودای خامش تا بسوزم اندر آن /عاقبت سوی حقیقت هر مجازی می کشد”….در دنیای آینده بر خلاف نظر ابن یمین ، مجاز به سمت حقیقت نخواهد رفت که هر حقیقتی مجاز خواهد شد……هرچند باورش کمکی سخت و ناممکن باشد….

دنیای آینده، دنیای شناور شدن است…..دنیای بی وزنی است…..دنیای آینده، دنیای حرکت است….دنیای جابجایی ماده از جایی به جایی است بی  آنکه جرمش جابجا شود….انسان هم به تبع آن جابجا می شود و جرمش می ماند….نمی دانم اسمش را روح بگذارم….خاطر بگذارم…..تصور بگذارم….نمی دانم….هرچه هست ماده جابجا می شود اما نه آنگونه تا حالا جابجا می شده است….

در دنیای آینده میشی جون نواده گل نساء خانم مثل اجدادش چادر به سر نمی کند و به سبزی فروشی نمی رود تا دو کیلو سبزی خورشتی و چندتا شلغم برای نچاییدن بخرد…….سیگنال می شود و از طریق فیبر نوری و هوا، گشتی در مریخ و ناهید می زند….در اورانوس و زحل سیر و سیاحتی می کند و در عرض چند ثانیه شاید هم چند میلی ثانیه برمی گردد پشت لپ تاپش تا جای جدیدی را برای گشتن سرچ کند….

در دنیای آینده من و تو sms نمی فرستیم…sms می شویم و از یک جا به هر جا که send مان کنند می رویم و آنها که دل خوشی از ما ندارند به جای ابرو در هم کشیدن و ترش کردن ، دایورتمان می کنند به این ور….به آن ور….به راست…شاید هم به چپ….

در دنیای آینده چت نمی کنیم و در ذهنمان تصور نمی کنیم  قیافه دوست ندیده آن سوی خطوط را….تصور می شویم….چت می شویم و شناور در هوا همدیگر آنطور که هستیم ملاقات می کنیم….

دنیای آینده دنیای مجازهاست..دنیای خیال هاست…دنیای پرواز ذهن است…. انسان پر رمز و راز کنونی رمز می شود…..فشرده می شود و در مدیای هوا مسیریابی می شود…جایی هم مالتی پلس می شود برای گفتن حرف های درگوشی…..اما در این دنیای عجیب و غریب دیگرانی هم هستند….موجوداتی که……

(این چندخط ادامه دارد….اگر حوصله ای بود….!)

…………………..

ما آدم های خاطره بازی هستیم….اصلا خود این کلمه “خاطره باز” نوستالوژیک است…..آدم را یاد بندباز، دخترباز، قمار باز، کفترباز می اندازد….

گفتم کفترباز یاد یکی از بچه های قدیم محل افتادم که آن سالهای دور ماموریت داشت کفترهای دوست سفرکرده اش را بپراند یعنی پرواز دهد….سفید دم سیاه ، سینه  سیاه ، پلنگ ، گلی ، سبز پلنگ ، چاهی و …..عاشق کفتربازی بود و وقتی از کفترها می گفت و در رویای فردایش تجسمشان می کرد گویی دارد از بچه و نوه و نبیره اش صحبت می کند…..بی صبرانه انتظار فردا را می کشید….. و من که می شنیدم نمی فهمیدم….

یا هم مدرسه ای که پارچه ای را داده بود خیاط برایش شلوار بدوزد و او آنچنان با ذوق و شوق شلوار را تعریف می کرد تو گویی رموز کهکشان راه شیری را یک به یک می شکافد…برای گرفتن شلوار پاچه پاکتی خردلی لحظه ها را حریصانه می بلعید….و تو باز هم می شنیدی و نمی فهمیدی…

یا بچه شر و زبون نفهم فامیل که از پدرش قول گرفته بود به خاطر تنها بیست این چند سالش (آنهم ورزش) برایش دوچرخه رالی بخرد… و تا پدر و مادر به خود جنبیده بودند در و دیوار خانه پر شده بود از نقش رالی های کج و معوج زغالی….و تو باز می دیدی و نمی فهمیدی (یکی از سالها درست یادم نیست سال چندم بودم…یک نمره کمتر از ۱۹ داشتم …بابا زیر کارنامه نوشت: مدیر محترم مدرسه…با عرض سلام و آرزوی توفیق…قول می دهد تکرار نشود….!!)

و این لحظات در ذهن من مانده است بی دلیل….چرایی اش را نمی دانم…!

و حالا از همان جنس و با همان طعم شاید….چند تا عکس را از لابه لای خاطرات این چند سال بیرون کشیدم و بد ندیدم طعم و مزه اش را با صاحبانش قسمت کنم…مساوی مساوی…صاحبانی که بعضی ها هستند چند شانه آن ور تر، بعضی ها هستند و نیستند در دنیای مجازها ، بعضی ها بار بستند به آن ور آب و یکی هم سفر کرد به آن ور یاد….

 و این لحظات در ذهن من مانده است هنوز….چرایی اش را نمی دانم…شاید صاحبانش بدانند و بگویند….!

 عکس سمت راست : ارومیه-تابستان ۷۷

ایستاده ردیف اول: محمد جمشیدی ،  ؟ ، افشین عرشی ، امیر فروتن (V)، محمد اوتادی، کیانوش استیری (خدایش بیامرزد) ، رضا پوررضایی، سعید حسین نیا،بابک یوسف فشکی ، حسین نباتی (وقتی کردی برو بالاتر)

 ردیف دوم: مهدی موسیوند ، علیرضا رضایی ،حسین معمارزاده، احسان فردوسی ، رضا خلج ، شهرام آسترکی

ردیف نشسته : حمید سروری، علی زکی زاده ، مهدی اسلامی ، امین احمدی

نفر جلو : ؟

عکس سمت چپ : درکه – زمستان ۷۴ -پشت وانت کیانوش

این چند نفر جدید هستند : رامین حلاوتی ، اکبر براتی ، شهاب ناطقی، بابک رضاییان، ایوب آقاجانزاده

 اگر جلیل عندلیبی می دانست که انتخاب نام “گرفتار” برای آخرین آلبومش گرفتارش می کند شاید پیشنهاد خواننده اثر –علیرضا افتخاری- را گوش می کرد و نام آن را به هر چیزی جز ” گرفتار” تغییر می داد…

داستان از جایی شروع شد که آقای افتخاری و عندلیبی پس از گذشت سالها و بعد از انتشار آلبوم خداحافظ تصمیم گرفتند همکاری مجددی را آغاز کنند که یادآور خاطرات غریبستان و امان از جدایی و تازه به تازه بود….تا اینجای کار به ظاهر همه چیز روال طبیعی خود را طی می کند….اما نکته مبهم دلیل یاد هندوستان کردن فیل آقای عندلیبی بود…..

و اما داستان گرفتار :

آقای عندلیبی چند سال پیش چند تصنیف برای آقای افتخاری آماده می کند اما در نهایت با افتخاری بر سر مسائل مالی به توافق نمی رسد…عندلیبی هم ناگزیر کارها را به خوانننده جوانی به نام عبدالحسینی می دهد تا بخواند.آلبوم در فروش با شکست مواجه می شود و در نتیجه مشکلات آقای عندلیبی که در این گوشه و آن گوشه چپ و راست از بحران مالی خود و شرکتش سخن می گوید بیشتر و بیشتر می شود.

آقای عندلیبی چاره ای می اندیشد و دوباره به میز مذاکرات ۱+۱ با آقای افتخاری برمی گردد و ناگزير پیشنهاد مالی افتخاری را می پذیرد و کار در اردیبهشت سال ۸۹ با نام “گرفتار” منتشر می شود.

عندلیبی که سیل طرفداران تشنه ی افتخاری را می بیند از فرصت استفاده می کند تا بارش را به یکباره ببندد و یا حداقل خود را از بحران مالی که در آن گرفتار است رها کند…..به همین دلیل رندانه یک آلبوم اضافه (مثل نون اضافه ساندویچ) که تکرار آلبوم جاده ابریشم و کنسرت لندن سالهای پیش بود می بندد به تنگ آلبوم و یک بسته شامل ۲ آلبوم را به قیمت ۸۰۰۰ تومان وارد بازار می کند….(یاد روزایی به خیر که با ۸۰۰۰ تومان می شد زن گرفت….اونم نه یکی ۲ تا)….

تا اینکه افتخاری خبر می شود و می فهمد که ای داد بیداد عجب کلاهی سرش رفته است….پول یک آلبوم را گرفته اما دو آلبوم به اسمش وارد بازار شده است…افتخاری که علاوه بر صدای خوب ( و فقط صدای خوب) در حساب و کتاب مالی هم ید طولایی دارد در یک حرکت انتحاری و محیرالعقول فتوایی بدین مضمون صادر می کند ” کل یوم خرید آلبوم گرفتار حرام است و هر آن کس که در اين حرکت حرام مشارکت کند کل یوم در حکم دشمنی با من است….حساب آن آقا هم بماند برای بعد “….

عندلیبی که غافل گیر شده جواب حمله افتخاری را با یک ضدحمله جانانه می دهد و اعلام می کند که نه اینکه “گرفتار” را دو تیکه نمی کند بلکم نسخه تصویری اين اثر را نیز به زودی به بازار عرضه می کند….(ما اینیم دیگه…می تونیم)

افتخاری که باز علاوه بر صدای خوب( وفقط صدای خوب) دستی هم در حساب و کتاب دارد دو دو تا چهارتایی می کند و می فهمد که کلاهی که بر سرش رفته گشادتر از این حرفهاست…..از کوره در می رود و با یک حرکت انتحاری تهدید به شکایت می کند البته این بار نه به پیش رسول خدا بلکه احتمالا به صنف نوارفروشان…(راستی من معنی این جمله افتخاری رو نفهمیدم که خدا که خودش صدا داده می داند چه کارش کند؟!!!….دوستان رمز نگاری کنند)…..البته برای اینکه در این عملیات تنها نباشد یار گیری می کند و پای دوستان و همسفران قدیم مثل استاد گنجه ای و منتظری را هم پیش می کشد و به طور غیر مستقیم به عندلیبی پیغام می دهد ” تنها یی نداشتیم….یا همه یا هیچ کس”….

و این حمله و ضدحمله ها ادامه دارد و احتمالا ادامه خواهد داشت……

……………………………………………..

شاید اگر مشکلات مالی قدرت تفکر و تعقل را از عندلیبی نمی گرفت کار بدین جا نمی رسید….عندلیبی باید می دانست که افتخاری سالهاست اثبات کرده حاضر است هرگونه کاری را با هر کیفیتی ارائه دهد و نگران بازتاب منفی آن در جامعه موسیقی نباشد اما حاضر نمی شود در مورد حق و حقوق مالی خود با کسی مماشات کند…..عندلیبی باید می دانست، هر چه باشد این دو سالها پیش در سفر به مشرق زمین و در پی دیدار با عارفی شرقی دچار تحول فکری و معنوی شده اند…..تحولی که آثارش را امروز لخت و عریان با تاختن این دو بر هم می بینیم… همان حرف های کاسب های بازاری در لباس هنر وعرفان و معنویت زده می شود بی آنکه بدانند بسیار کسان ناب ترین لحظات خود را چه در گذشته و چه در حال با هنر آنها پیوند زده اند….عندلیبی ها و افتخاری ها باید خیلی چیزها بدانند تا صحبت های اندرونی – بی شرم و بی حیا- به کوچه و خیابان درز نکند و دریدن پرده حیا کسانی را نرنجاند…. و این است گوشه ای از واقعیت پنهان نهفته در زیر پوست موسیقی و سرنوست محتوم هنری که فقط و فقط در خدمت بازار باشد…..

هان ، با تو هستم ، گوش کن…

پای رفتن، از بودنِ همراه تن ، شرمساری می کند….اندکی آرام تر…

اسب تیزت بهر من ترک تازی می کند….آهسته تر…

پای در گل مانده ام ، جان زخمی ، خسته و وامانده ام را….عجز و رنج بی نهایت را به یکباره ببین….

با تو هستم…صبر کن ، آرام تر…

یادگاری….خاطری….جامانده ای دارم در آن پس کوچه های دور…

…..

هان با توام…با منی آیا؟

آبی روان از جنس تو ، تصویر رقصِ باد و برگ آن درخت بید مجنون بر زمین در پیش تو

“تا تو آنجا لحظه ای چشمان خود بر هم نهی….

رفته ام ، برگشته ام از کوچه باغ مانده در آن سو…”

کوچه ی آن تک درخت توت پیر…

شاخه اش بشکسته ، اینک  برگ و بارش ریخته ….از جور بازیهای آن، شوخ بچه ی شنگِ بازیگوش…جفتِ دخترک

…که لی لی می کند

تصویر خود را از زمین ، از زمان در هشت ضلع گچی….

…..

هان با تو هستم …گوش کن ای عمر ، ای عمر گران،

مرا تاب و توان با تو بودن ، با تو رفتن نیست….

مرا با کوچه ها و خاطرات آن درخت پیر

یکه و تنها

در این بیراهه راه

بگذار و بگذر…..

زمین پس از خوابی سرد سر و رویی می شوید و لباس نو بر تن می کند…عطر یاس می زند و به عروسی آسمان می رود با سوسن و بنفشه و نرگس…

کنج دنج اریکه ی سلطان آسمان، زهره قند می ساید بر سر ماهتاب و نوادگان شب دنباله می شوند لباس عروس شب را ….

چهره ماهتاب که نمایان می شود کهکشانیان هلهله بر پا می کنند…زمینیان پای می کوبند…ستارگان دنباله ی ماهتاب را رها می کنند در بیکران آسمان و ابر شادباش می بارد بر سر خاکیان…شب به پیشواز روز می رود و باد رنگ زندگی می پاشد زمین و زمان را…

لحظه ی مستی عشق است…

زمین مست…هوا مست…آسمان هم به مستی زمین مست…

آری…بهار خواهد آمد….

……………………………………………………

نوروز بر همه ی دوستان مهربان مبارک باد….سالی سرشار از شادی و طراوت و زندگی برای همه آرزومندم….

…………………

     مکان : سوپرمارکت محل

       سلام…ببخشید می تونم بپرسم از چه شامپویی استفاده می کنین؟

       راستش بستگی داره…سعی می کنم گیاهی باشه…البته همه شرکتها ادعا می کنن که شامپوهاشون از عصاره فلان گیاه ساخته شده ولی من فکر می کنم همش الکیه…پدرم که هر چی خاک گور اونه بقای عمر شما باشه زلف داشت تا روی شونه…مادرم می گه پدرت همیشه سرحال و قبراق بود و اگه این آخریها از روی اسب نمی افتاد و فلج نمی شد حالا حالاها عمر می کرد خدابیامرز…

      البته عمر طولانی توی فامیلشون ارثیه…مادرم که خدا سایه اش رو از سر ما خواهر برادرها کم نکنه می گه دختر خاله ناتنی پدرم ۱۰۲ سال عمر کرد…کم نیست ها….(گوشتون رو بیارین نزدیک) می گن همین دختر خاله بوده که صبح به صبح شیر و ماست سفارشی برای پدرم می آورده…مثل اینکه بابای خدابیامرز ما یه جورایی بگی نگی عاشقش بوده…گوشتون با منه که؟….این طوری که تعریف می کنن این دخترخاله ناتنی بابای ما در جوانی خیلی خوشگل و خوش اندام بوده و کلی خاطرخواه داشته….می گن اسب رو که سوار می شده زمین زیر پاش می لرزیده و اگه روزی ده تا خواستگار براش نمی یومده روزش روز نمی شده …آخرش هم پسر خان بالا اومده خواستگاریش و هفت شب و هفت روز جشن گرفتن و پایکوبی کردن…خودتون که ملتفتید اون موقع ها مثل الان نبوده که با یک شب عروسی ، سر و ته همه چیزو هم بیارن…البته با این هزینه های سرسام آور مردم حق دارن نتونن  مثل اون موقع ها عروسی بگیرن…..اون قدیما همه اهل فامیل کمک می کردن و فشاری به خانواده ها نمی اومد…عروس و داماد هم از فردای شب عروسی تو خونه ی پدرشون زندگی می کردن…اینجوری نبود که چه می دونم یخچال ساید بای ساید و ال سی دی و ماشین آخرین سیستم و آپارتمان آنچنانی در کار باشه… 

      از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون من خودم تا یک پسر داماد کردم دلم خون شد…کلی پول خرج کردم فرستادمش دانشگاه آزاد درس بخونه و مثلا مهندس بشه…قرض و قوله کردم تا تونستم یک آپارتمان براش اجاره کنم…عروسی هم که بماند…اگه یک خرج داشته باشه ده تا برج داره…دخترا هم که هر چی کمبود تو زندگی پدرشون داشتن می خوان از گرده ی شوهرشون در بیارن…. گوشتون با منه که؟….تازه فردای عروسی بدبختی ها شروع می شه…برای یک لقمه نون باید جون بکنی …تازه اگه پارتی داشته باشی و بتونی بری سر کار….پسرم با مدرک لیسانس رفته کار پیدا کنه مدیرعامل یک شرکت دوزاری بهش پیشنهاد داده منشی بشه…آخه شما بگین انصافه؟…حالا من می گم مدیرعامل فکر نکنین یارو واسه خودش کسی بوده…نه بابا پسر همکار سابقم که مطمئنم دیپلم هم نداره با پول باباش رفته تو کار فروش نون خشک ….می گن صادرات واردات می کنه….من که باور نمی کنم…آخه شما بگین نون خشک هم صادر کردن داره؟….گوشتون با منه که؟….خدا عالمه که اینا چه کاسه ای زیر نیم کاسشونه….تازه این همه دک و پز به خاطر چهار قرونیه که همکارم از ارث باباش گیرش اومده وگرنه تو این دور و زمونه که نمی شه سرمایه جور کرد عزیزم…..

      واقعا دوره و زمونه ی بدی شده آقا…دخل و خرج زندگی با هم جور در نمی یاد چه برسه به پس انداز….گرونی که قربونش برم اگه نباشه باید تعجب کرد….تورم هم که تخت گاز  می ره بالا…شما بگین با این وضع کسی می تونه سرمایه جور کنه؟…البته می گن بیشترش به خاطر بحران اقتصاد جهانیه…من که از مسائل اقتصادی سر در نمی یارم ولی خودتون بهتر می دونین کارخونه ها تولیداتشون داره تو انبارها خاک می خوره …خدا لعنت کنه این کشورهای زورگو و استثمارگر رو…گوشتون با منه که؟….وقتی اوضاعشون خوبه خوشبختی شون واسه خودشونه و اگه مثل الان به بحران برسن بدبختیشون مال کشورهای جهان سومی مثل ماست…فقط یاد گرفتن جنگ راه بندازن و مردم بیگناه رو بیخودی بکشن…البته می گن از وقتی این یارو سیاه پوسته اومده ممکنه اوضاع بهتر بشه ولی من که چشمم آب نمی خوره..همشون از یک قماشن….تا دیروز سیاه پوست ها رو می کشتن حالا واسه ما آدم شدن….خودتون بهتر می دونین زمانی که ما تمدن داشتیم اونا اصلا وجود نداشتن…

      دوستی دارم که از شما چه پنهون توی کار عتیقه جاته…البته خودش که می گه کارش قانونیه ولی من یه جورایی مشکوکم بهش….بماند ….می گه توی یکی از این شهرهای تاریخی که تازه از زیر خاک کشیدن بیرون چیزهایی پیدا کردن که به هفت هزار سال پیش برمی گرده…می گه اون موقع ها ما ایرانیها تمدن داشتیم…خط داشتیم… حقوق بشر داشتیم…سیستم فاضلاب داشتیم…بهداشت داشتیم….لابد حموم هم داشتیم..آخه بدون حموم که بهداشت معنی نداره….ما که اون موقع ها نبودیم لابد یک جورایی صابون و شامپو هم داشتن…احتمالن شامپوهاشون گیاهی بوده…الان که همه چی شیمیایی شده…مثل همین شامپوهایی که تو دست شماست…واسه همینه که الان از هر چهار تا مرد سه تاشون کچلند…به نظر من که شامپوی گیاهی خیلی بهتره…اگه می خواهین موهاتون نریزه حتما استفاده کنین…من یک عطاری سراغ دارم که داروهای گیاهی میده….شامپو هم داره احتمالا….البته برای شما که چند تا تار مو اونهم پشت سرتون دارین فرقی نمی کنه چی مصرف کنین…..گوشتون با منه که؟….تصمیم با خودتونه…هر چی دوست داری استفاده کن….!!

• شب از نیمه گذشته…دیسکانکت می شویم و می خوابیم…